Analiza i synteza – czynność polegająca na wyodrębnianiu elementów z całości i złożeniu wybranych elementów w całość; czynności te dotyczą procesów poznawczych, doznań zmysłowych: wzrokowych, słuchowych, czucia, dotyku i ruchu.

Analiza głoskowa – umiejętność rozkładania słów na poszczególne elementy – głoski.

Analiza sylabowa – umiejętność rozkładania słów na sylaby.

Błędy specyficzne – błędy popełniane podczas pisania, typowe dla występowania dysleksji rozwojowej; mogą być charakterystyczne dla zaburzeń funkcji wzrokowych, bądź funkcji słuchowo-językowych.

Ćwiczenia słuchowe – ćwiczenia usprawniające działanie analizatora słuchowego.

Ćwiczenia wzrokowe - ćwiczenia usprawniające działanie analizatora wzrokowego; są często połączone z usprawnianiem motoryki rąk oraz współdziałaniem ręki i oka, czyli koordynacji wzrokowo-ruchowej.


Deficyty rozwojowe – opóźnienia rozwoju psychoruchowego, wolniejsze tempo rozwoju pewnych funkcji; mogą obejmować większy obszar – wtedy są parcjalne (np. motoryki dużej i małej), mniejszy – fragmentaryczne ( motoryki rąk).


Dostosowanie wymagań edukacyjnych – zastosowanie takich kryteriów egzekwowania wiedzy i umiejętności, które uwzględniają możliwości i ograniczenia, a więc mocne strony i dysfunkcje rozwoju i funkcjonowania dziecka. Dostosowanie wymagań może być zastosowane ze względu na niższe niż przeciętne możliwości intelektualne ( zaburzenia i odchylenia rozwojowe) lub specyficzne trudności w uczeniu się ( dysleksja rozwojowa).


Dysleksja rozwojowa – zespół specyficznych trudności w czytaniu i pisaniu; w ramach tego syndromu wyróżnia się trzy terminy: dysleksja, dysortografii, dysgrafia. Określenie rozwojowa oznacza, że trudności ujawniają się od początku nauki szkolnej. Specyficzne trudności w opanowaniu czytania i pisania są konsekwencją zaburzeń funkcji percepcyjno-motorycznych i ich integracji (zaliczamy tu funkcje językowe, spostrzeganie, motorykę, uwagę i pamięć). Specyficznych trudności w uczeniu się nie rozpoznaje się u dzieci z: inteligencją niższa niż przeciętna, niepełnosprawnością intelektualną, niedosłuchem i niedowidzeniem, chorobami neurologicznymi ( takimi jak – epilepsja, dziecięce porażenia mózgowe, po urazach głowy lub zapaleniu opon mózgowych), zaniedbanych środowiskowo.
Zaburzenia te mogą występować w formie trudności o węższym zakresie:

  • Dysleksja – trudności w opanowaniu umiejętności czytania.
  • Dysgrafia – trudności w opanowaniu poprawnej formy graficznej pisma.
  • Dysortografia – trudności w opanowaniu poprawnej pisowni.


Funkcje poznawcze – zespół procesów, dzięki którym odbieramy informacje z otoczenia oraz stosunki między nimi ( odzwierciedlamy w naszej psychice to, co nas otacza) – należą tu: uwaga, pamięć, wrażenia i spostrzeżenia wzrokowe, słuchowo-językowe, dotykowe, kinestetyczne, orientacja w schemacie ciała i w kierunkach w przestrzeni.

 

Inteligencja ogólna – jest to zdolność przystosowania się do okoliczności dzięki dostrzeganiu abstrakcyjnych relacji, korzystaniu z uprzednich doświadczeń i skutecznej kontroli nad własnymi procesami poznawczymi. W jej skład wchodzą: Inteligencja werbalna – obejmuje funkcjonowanie słowno-pojęciowe, bada procesy pamięci oraz umiejętność posługiwania się wiedzą nabytą w ciągu życia, Inteligencja niewerbalna – obejmuje funkcjonowanie przestrzenno-spostrzeżeniowe, bada głównie zdolność myślenia logicznego, w oparciu o konkrety – materiał spostrzegany wzrokowo. Inteligencję można mierzyć za pomocą Skali Inteligencji D.Wechslera. W wyniku badania otrzymuje się Iloraz Inteligencji danej osoby w skali słownej, skali bezsłownej oraz skali pełnej, dzięki czemu można ustalić, który rodzaj inteligencji jest mocną stroną ucznia, jakie uzdolnienia poznawcze najlepiej pomagają mu w jego funkcjonowaniu.